Άρθρα

Who's Online

We have 10 guests online


ΤΟΠΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ... ΣΤΟ ΤΟΠΙΚΟ, ΕΝΑΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ! PDF Print E-mail
Sunday, 29 September 2013 08:48

 

  • Μανία για: γέφυρες, λιμάνια, δρόμους, αεροδρόμια, στάδια και εξοχικά(μεταπoλεμική περίoδo: μόvo τo 15% τωv συvoλικώv επεvδύσεωv στρεφόταv στη μεταπoίηση, τo 40% στις οικοδομές και τις κατoικίες και τα 2/3 τωv δημoσίωv επενδύσεων στηv υπoδoμή-ενέργεια, μεταφορές, επικοινωνίες).
  • Είχαμε το 11ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν οικολογικό αποτύπωμα στον κόσμο, 4ο μεγαλύτερο στην ΕΕ. Καταναλώναμε 181% πάνω από το όριο βιωσιμότητας. Είχαμε π.χ. το 2ο μεγαλύτεροκατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο. Αυτό οφείλεται βασικά στο μεγάλο «ενεργειακό μας αποτύπωμα», δηλαδή στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες μας σε ενέργεια(ετήσια αύξηση 2,4% μεταξύ 1990-2004 πολύ υψηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο), και στο πολύ μεγάλο «υδατικό μας αποτύπωμα», το οποίο οφείλεται στην αυξημένη χρήση νερού για τη γεωργία (87%), στις απώλειες που παρουσιάζει το απαρχαιωμένο αρδευτικό και υδρευτικό δίκτυο της χώρας, αλλά και στη συνολική κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων
  • Ο «εκσυγχρονισμός»: με μεγάλο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος στηρίχθηκε σε δάνεια κύρια από το εξωτερικό(Ολυμπιακοί 2004). Η είσοδος στο ευρώ αύξησε τη πιστωτική ικανότητα,τις εισαγωγές, την οικοδομή κ.λπ.
  • αδύνατος κρίκος: γιατί κινητήρες του οικοδομή, μαζικός τουρισμός, τραπεζικές υπηρεσίες έχουν καταρρεύσει. Η εμπορική ναυτιλία(τα κινούμενα φουγάρα) που έχει διατηρηθεί δεν προσφέρει τίποτα στο κράτος, αφού κινείται κοσμοπολίτικα.
  • «Μνημόνια σωτηρίας»: καινούργια δάνεια, φαστ-τρακ «ανάπτυξη», ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των συλλογικών αγαθών(όπως το νερό και η ενέργεια ή τα δάση και οι παραλίες),μεταφορά των συνεπαγόμενων βαρών μόνο στους «από κάτω» για την περίφημη «βιωσιμότητα του χρέους». Να ζούμε για να πληρώνουμε χρέη, και όσο κι αν τα πληρώνουμε τόσο αυτά να μεγαλώνουν. Και το χρηματοοικονομικά και τα οικολογικά. Και να ζούμε οι «από κάτω» έναν «βίο αβίωτο», αφού εκείνο που θέλουν είναι να μας έχουν αλυσοδεμένους στο μαγγανοπήγαδο της κατανάλωσης μέσω νέων δανεισμών και χρέους, που θα ζούμε ίσα-ίσα ώστε να πληρώνουμε για πάντα στους «από πάνω».
  1. Ποια η απάντηση σαυτούς τους καταναγκασμούς; Η παγκόσμια «σεισάχθεια» καταρχήν και στη συνέχεια οι κοινωνίες της αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης

 

Ούτε η  «επιμήκυνση». Ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και  του «κακού» χρέους. Ούτε τα «κουρέματα». Αλλά ούτε και να δουλεύουμε περισσότερο με «κινεζοποίηση» των μισθών για να εξασφαλίζουμε τη συνέχιση της κατανάλωσης ή της επιβίωσης (για τους περισσότερους πια).

Δεν πληρώνουμε τα οικονομικά χρέη, για να αρχίζουμε να πληρώνουμε τα οικολογικά χρέη προς τα παιδιά μας. Σε παγκόσμιο επίπεδο να διεκδικήσουμε τη συνολική διαγραφή χρεών!

Παγκόσμια σεισάχθεια!

Όχι άλλες «δόσεις» και δάνεια!

 

Θα χρειασθεί:

  • Η σημερινή κρίση των δημοσιονομικών χρεών να λυθεί υπέρ των κοινωνιών και όχι για άλλη μια φορά υπέρ των «από πάνω». (Οι ιδιώτες επενδυτές-αγοραστές των κρατικών ομολόγων και οιπαγκόσμιοι παίκτες, έπαιξαν και έχασαν. Στο παγκόσμιο καζίνο τους προβλέπονται και οι ζημιές, όχι μόνο τα κέρδη).
  • Να στηριχθούμε όσο γίνεται περισσότερο-στις τοπικές οικονομίες, στην αυτοδυναμία και αυτάρκεια των περιοχών και των χωρών, στις δίκαιες ανταλλαγές μεταξύ τους.
  • Να επαναπροσδιορίσουμε τις βασικές μας ανάγκες και τον τρόπο ικανοποίησή τους. Όσο γίνεται λιγότερο μέσω των αγορών και με μικρότερο κοινωνικό και οικολογικό αποτύπωμα.
  • Να επιδιώξουμε την ευημερία-καλύτερα την ευζωία μέσω της «ατομικής εγκράτειας», της «συλλογικής αφθονίας» και της οικονομίας της εγγύτητας και των αναγκών.
  • Να δημιουργήσουμε ένα νέο ανθρωπολογικό τύπο και ένα μετακαπιταλιστικό πολιτισμικό πρότυπο.

Να περάσουμε:

  • από τις κυρίαρχες αξίες: ατομικισμού, βολέματος του «εαυτού», ατομικής κατανάλωσης και απληστίας, επέκτασης της κτήσης, ανταγωνισμού, επιβολής και κυριαρχίας κ.λπ.,
  • στις αξίες: της συνύπαρξης, της συλλογικής ευζωίας, της εγκράτειας, της αλληλεγγύης, της αποδοχής του διαφορετικού, της συνεργατικότητας, της συνεργασίας και ισορροπίας με τα οικοσυστήματα και τη φύση, κ.λπ.

Η κατεύθυνση μπορεί να είναι:

  • «από-ανάπτυξη εδώ» (όπου υπάρχει μεγάλο οικολογικό και κοινωνικό αποτύπωμα, σχεδόν σε όλους τους τομείς στις βιομηχανικές χώρες)
  • «συντήρηση εκεί»( όπου υπάρχει βιωσιμότητα)
  • «ανάπτυξη παραπέρα»( όπου μειώνεται το οικολογικό και κοινωνικό αποτύπωμα
  • Ταυτόχρονα στροφή σε μια αποκεντρωμένη, επανατοπικοποιημένη, αυτοδιαχειριζόμενη, οικολογική και αταξική κοινωνία της ισοκατανομής πόρων και εξουσιών.

Για την ελληνική κοινωνία προτείνουμε:

Να ξεκινήσουμε  από τον «αδύνατο κρίκο» του καπιταλισμού που είμαστε, για να διατυπωθεί και  να υλοποιηθεί «από τα κάτω»  και  από τους Έλληνες «αποκάτω» ένα « πρόγραμμα μετάβασης» σε μια μετακαπιταλιστική ελληνική κοινωνία- αν αυτή μπορέσει να βρεθεί στο μέλλον σε κατάσταση μετάβασης.

Η σκιαγράφηση  ενός τέτοιου προγράμματος περιληπτικά:

  • Να αρνηθούμε τη θέση που έχει σήμερα η χώρα στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού μοντέλου ανάπτυξης. Επιστροφή σε νόμισμα, που θα είναι μέσο ανταλλαγής και όχι πλουτισμού. Δεν έχει νόημα το δίλημμα ευρώ ή δραχμή, από τη στιγμή που και τα δύο είναι εμπόρευμα και γενούν από χρήμα νέο χρήμα. Απεξάρτηση από το χρήμα εμπόρευμα με εκπαίδευση μέσω δημιουργίας τοπικών νομισμάτων σαν μέσα ανταλλαγών.
  • Να μετατρέψουμε τη χώρα σε ζώνη αγροτο-οικο-γεωργίας και ζώνη ελεύθερη από μεταλλαγμένα με ποιοτικά προϊόντα που θα έχουν και συγκριτικό πλεονέκτημα(αυτάρκεια-ΠΟΠ κ.λ.π.). Να αναβλαστήσουμε τα καμένα δάση, να αποκαταστήσουμε τις λίμνες ,τα ποτάμια, τους βιοτόπους(έλη), τις παραλίες.
  • Να ξαναγίνουμε αγροτική κοινωνία των κάθε είδους μικροπαραγωγών, όχι των 10ετιών του 50-60, αλλά των πολυλειτουργικών οικο-αγροτών , οικο-παραγωγών-χειροτεχνών
  • Να αποκαταστήσουμε στη διατροφή μας το μεσογειακό διατροφικό μοντέλο με μείωση της κατανάλωσης κρέατος
  • Να συρρικνώσουμε το συγκεντρωτικό κράτος μεταφέροντας δικαιοδοσίες και πόρους προς μια όσο γίνεται πιο αποκεντρωμένη Τοπική Αυτοδιοίκηση και κοινωνία.

Να στραφούμε  σε:

  • Οικοτουρισμό, ηλεκτροκίνηση, εξοικονόμιση ενέργειας, αποκεντρωμένες ΑΠΕ, ενεργειακή αυτονομία δήμων με δημοτικοποίηση μονάδων παραγωγής και δικτύου διανομής ενέργειας.
  • Τοπικά βιομηχανικά οικοσυστήματα(απόβλητα μονάδων, επεξεργάσιμη ύλη για άλλες). Επανασύσταση της κλωστοϋφαντουργίας-βιομηχανίας ζάχαρης κ.λπ.
  • Εσωτερική μετανάστευση με συλλογικές μετεγκαταστάσεις ανέργων νέων των πόλεων στην περιφέρεια, σε χώρους αυτοπαραγωγής και αυτοδιαχείρισης. Οικο-κοινότητες με τη μορφή διευρυμένων οικογενειών(όχι γενετικής συγγένειας, αλλά ιδεολογικής συγγένειας), οικοχωριά με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτάρκεια και αυτοδυναμία, σαν κύτταρα των μελλοντικών χωρικών κοινοτήτων-δήμων.
  • Ομάδες παραγωγών, συνεταιριστικές-συνεργατικές δομές παραγωγωαναλωτών για απευθείας διακίνηση χωρίς μεσάζοντες, συνεταιριστικά-συνεργατικά μικρά μαγαζιά, δίκτυα διανομής και ανταλλαγής προϊόντων-υπηρεσιών με τοπικά νομίσματα.
  • Να στηριχθούμε περισσότερο στα συλλογικά και κοινωνικά αγαθά προωθώντας από τώρα την κοινωνική οικονομία των αναγκών, της συνεργατικότητας, της αλληλεγγύης και της εγγύτητας.

Το κοινωνικό κίνημα για την νέα οικουμενικότητα, μέσω της στρατηγικής της αποανάπτυξης-τοπικοποίησης, της κοινωνικοποίησης και της άμεσης δημοκρατίας, θεωρεί ότι ο ευνοϊκότερος χώρος για τη δημιουργία αυτής της νέας πολιτικής, των νέων θεσμών, του νέου ανθρωπολογικού τύπου και του νέου πολιτισμικού προτύπου, είναι:

  • ο χώρος της τοπικής κοινωνίας(όπου ο καθένας ξέρει λίγο ως πολύ τον άλλο και μπορεί να του έχει εμπιστοσύνη ή όχι),
  • του Δήμου και της Τ. Α., που περιλαμβάνει την τοπική πόλη και τη γύρω από αυτήν ύπαιθρο ή τα διαμερίσματα των μεγάλων πόλεων.
  • Της περιφέρειας με την έννοια της «βιοπεριφέρειας»: ενότητα στηριγμένη στα ίδια αυτοτροφοδοτούμενα οικοσυστήματα και ανανεώσιμους πόρους
  • Εδώ θα είναι πιο εύκολη η δημιουργία ενός συνειδητού μαζικού πολιτικού κινήματος της άμεσης δημοκρατίας που θα διαμόρφωνε ένα πρόγραμμα μετάβασης «από τα κάτω» με αμεσοδημοκρατικές κινηματικές διαδικασίες του τύπου συνελεύσεων γειτονιών- «πλατειών» των πόλεων, των χώρων εργασίας και εκπαίδευσης, των αγροτικών κοινοτήτων, των κοινοτήτων ενδιαφερόντων κ.λπ., που συνδεόμενες σε δίκτυα και λειτουργώντας σε ομοσπονδιακή βάση με εντολοδόχους, θα κατέληγαν στην καταρχήν διατύπωση αυτού του προγράμματος.

Στη συνέχεια:

  • η υλοποίησή του θα προωθούνταν καλύτερα με τη δημιουργία τοπικών ριζοσπαστικών κινήσεων πολιτών που θα παρέμβαιναν στις τοπικές κοινωνίες και στην Τ.Α. και θα πίεζαν από τη μια να προωθήσει τα αιτήματα προς το κεντρικό κράτος, από την άλλη θα απαιτούσαν από τα όργανά της να καλούν συνελεύσεις δημοτικών διαμερισμάτων, δήμων και των περιφερειών, για τη θεσμοθέτηση ενός συμμετοχικού προϋπολογισμού με βάση τη δικαιοσύνη, τους τοπικούς πόρους και το μικρότερο οικολογικό αποτύπωμα.
  • Αυτή η διαδικασία θα οδηγούσε όχι μόνο μακροπρόθεσμα, αλλά και μεσοπρόθεσμα να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στους θεσμούς της Τ.Α. Είναι πιο εύκολο να αντικατασταθεί η εξουσία του από τους εντολοδόχους των συνελεύσεων των πολιτών.
  • Όταν γίνει αυτό σε αρκετούς δήμους, τότε θα είναι δυνατόν να τεθεί επί τάπητος το ζήτημα ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου και η έκφρασή του σε ένα νέο σύνταγμα που δε θα στηρίζεταιστην κοινοβουλευτική δημοκρατία και το σημερινό κομματικό σύστημα, αλλά σε όσο γίνεται πιο αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς, με τη μορφή ίσως της ομοσπονδίας δήμων και συνομοσπονδίας των περιφερειών

 

1 Από μελέτη π.χ. της γνωστής εταιρείας συμβούλων  McKinsey: το συνολικό παγκόσμιο χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό, στις 31/12/10 άγγιζε το ποσό των 158 τρίς δολαρίων. Εξ αυτών 41 τρίς αποτελούσαν κρατικά χρέη, 42 τρίς κυκλοφορούντα ομόλογα χρηματοπιστωτικών οργανισμών, 10 τρίς εταιρικό χρέος μη χρηματοοικονομικών επιχειρήσεων και τα υπόλοιπα 64 τρίς ήσαν χρέη νοικοκυριών. Αντίστοιχα το παγκόσμιο ΑΕΠ ανήλθε το 2010 σε περίπου 60 τρίς δολάρια, δηλαδή το χρέος ήταν  263% του ΑΕΠ. (http://wiredandready.net/2011/11/19/national-debt/). Τη χρονιά της κρίσης ο συνολικός δανεισμός παγκοσμίως ήταν 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Μια δεκαετία πριν, το 1995, ήταν στο 200%.

Κείμενο Γιάννη Μπίλλα & Γιώργου Κολέμπα

Ο Γιώργος Κολέμπας εργάστηκε ως μαθηματικός στη Μέση Εκπαίδευση και τώρα ασχολείται με την οικο-γεωργία και τη διαμόρφωση της κατεύθυνσης της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης. Εχει γράψει τα βιβλία Τοπικοποίηση:Από το παγκόσμιο...στο τοπικό(Αντιγόνη, 2009) και μαζί με τον Βασίλη Γιοκάρη το Κοινωνικοποίηση: Η διέξοδος από τις συμπληγάδες του κρατισμού και της ιδιωτικοποίησης ( Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2012). Έχει συμμετάσχει επίσης στο συλλογικό Βιβλίο: Η Άμεση Δημοκρατία τον 21ο αιώνα, με το κείμενο "Η οικονομία της μετάβασης στην άμεση δημοκρατία"(Εκδόσεις Νησίδες, Θεσ/νίκη 2013)

Ο Γιάννης Μπίλλας είναι εκπαιδευτικός - βιοκαλλιεργητής Εργάζεται για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία.
Οι σελίδες στις οποίες γράφουν
Γιώργος Κολέμπας: http://topikopoiisi.blogspot.gr/,
Γιάννης Μπίλλας:συμμετέχει στο http://apokoinou.com/
Η συζήτηση στην ΕΡΤ3 στη διεύθυνση: http://www.youtube.com/watch?v=hTzh9DooEoU&feature=c4-overview&list=UUqrgAOkMe5fpHqeebbWI-3w
Last Updated on Monday, 30 September 2013 08:48
 

Χορτοφαγικες Συνταγες

Δικτυο Ανταλλαγης Σπορων

Δικτυο Ανταλλαγων

ΟΙ ΦΙΛΟΙ

 

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ

Η ιστοσελίδα http://www.motherearth.gr παρέχει πληροφορίες.
Οι πηγές, τα άρθρα, τα βιβλία, οι σύνδεσμοι και όλο το υλικό που χρησιμοποιείται σ'αυτήν έχουν ως μοναδικό σκοπό την πληροφόρηση των επισκεπτών και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την εξειδικευμένη βοήθεια, την επαγγελματική κρίση ή την παροχή θεραπείας ενός επαγγελματία της Υγείας/Διατροφής.
Η ιστοσελίδα http://www.motherearth.gr δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιηθούν οι πληροφορίες που παρέχονται.
Οι πληροφορίες που παρέχονται εδώ ή οπουδήποτε στο internet είναι χρήσιμες αλλά δεν αντικαθιστούν την βοήθεια των ειδικών.